ที่ประมวลจากมติคณะรัฐมนตรีและการสั่งการของนายกรัฐมนตรีเกี่ยวกับการจัดทำกฎหมายสามารถสรุปได้ดังนี้
          ๑ . กำหนดอายุสิ้นสุดของกฎหมายไว้เพื่อบังคับให้มีการทบทวนความเหมาะสมตามเหตุการณ์และกาลสมัย
          ๒. การบัญญัติกฎหมายไม่ควรกำหนดรายละเอียดในพระราชบัญญัติ แต่ให้ไปกำหนดในกฎหมายลำดับรองแทน
          ๓. การบัญญัติกฎหมายควรใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย ลดขั้นตอน ลดภาระประชาชน
          ๔. อย่ายึดอุดมการณ์ ปรัชญาหรือความคิดแบบต่างประเทศมากเกินไป แต่ให้คำนึงถึงความเป็นจริงในสังคมไทย และบังคับใช้ได้จริง
          ๕. การพิจารณาร่างกฎหมายในชั้นรัฐบาลควรทำให้เร็วขึ้น
          ๖. ให้มีกฎหมายน้อยฉบับ ( Less Government, less law) ถ้าใช้มาตรการทางบริหาร หรือกฎหมายที่มีอยู่แล้วได้โดยไม่ต้องออกกฎหมาย
          ๗. ถ้าจำเป็นต้องมีกฎหมาย ควรเป็นกฎหมายกลาง ๆ หรือทั่วไปเพื่อใช้ได้ในหลายกรณี ไม่ใช่ต้องออกเป็นรายกรณี
หลายฉบับ
          ๘. ให้แต่ละกระทรวงจัดทำแผนนิติบัญญัติประจำปีว่าในแต่ละปีจะเสนอกฎหมายอะไรบ้าง เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระแก่รัฐบาล
          ๙. การเสนอร่างกฎหมายเข้าคณะรัฐมนตรีต้องมี check list เช่น ความจำเป็น ความซ้ำซ้อน ความเร่งด่วน ทางเลือกอื่น การบังคับใช้ ฯลฯ